بعد از نماز صبح که از مسجد النبی با همان خنکایی که روحت را شاد میکند ...قدم به بیرون میگذاری تا سمت بقیع بروی ... باید از کوچه بنی هاشم گذر کنی ... البته آن کوچه دیگر نیست همه اش شد سنگ یکدست سفید اما هنوز صدای مظلومیت را میشنوی ... آنجا که امام حسن مجتبی پس از غصب فدک دستش از دستان مادر رها میشود ...مادر راه خانه را گم میکند ... نمیدانم چطور بغضت را خواهی خورد در پله های سمت بقیع ... فدک هدیه خدا برای فاطمه بود ... و آن درب سوخته ... و مولایمان علی ... و تو که باید آرام بمانی گریه ات را پنهان کنی ... تازه اهالی آنجا تو را رافضی میدانند ...روزها مسیر برگشت تا هتل در صحن حرم که با چترهایی سراسر آفتابش را پوشانده بودند ... به این فکر فرو میرفتی که میشود بار دیگر که سوی اینجا میایی قبر مادر را نشانت دهند ...

هیاهوی لاوی هتل الزهرا الخیر و دیدن جمعیتی یه دست سفید به تو این را گوشزد میکند که وقت رفتن است ... چقدر زود میگذرد ... دقایقی مدح اهل بیت ... از زیر قرآن ردت میکنند ... سوار اتوبوس به سوی مسجد الشجره ... میقاتگاه رسول خدا ... نماز مغرب را میخوانیم ... بعدش لبیک میگوییم .. لبیک همان یاعلی خودمان است ... دوباره سمت اتوبوس ها میشوی تا بروی به سوی خانه یی که قرار است دورش بچرخی ... یادش بخیر بچگی اذیت های زیادی میکردیم ... و مادر که گلگی را سر پدرمان خالی میکرد ... پدر هم تنبیه ... اگر در گوشمان میزد حرفی نبود ...اگر پول تو جیبی را قطع میکرد مشکل نداشت ... روزی که با ما قهر میکرد .. و میگفت برو دیگه باهات کاری ندارم ... و آن بی توجهی بدترین تنبیه ها بود ... و اینجا سوی خدا که  میرفتیم ... در آن جاده بیابانی که هر لحظه دنبال تابلو کیلومتر میگردی که چقدر مانده تا برسی ... همه ش باخودت فکر میکنی خب من لبیک را گفتم ... و خدا آیا جواب مرا میدهد ... آیا خدا مرا میبخشد ... آیا بی خیال تمامی گناهانم شده است ... به قول شاعر که میگوید ... خدا به حق هشت و چارت ... ز ما بگذر شتر دیدی ندیدی ... و مناره مسجد الحرام تو را به هوش میاورد که وقت حرکت شده ...باید بریزی همه چیز را ... روزی کفن را تنت میکنند ... امروز این تو هستی که کفن را تن کردی و آن دو تکه حوله ... تو را متذکر میسازد ... که در پیشگاه خدا باید وصل به چیزی نباشی ...وارد مسجد شدی و ستونها را رد میکنی ... ناخودآگاه خم میشوی جلوی خانه ای که از صدای مظلومیت علی دیوارش شکاف برداشته و سالهای سال است که سیاه پوش غم حسین است ... و من و تو و هرکس دیگر که میافتد شاید بخشیده شود ... و تذکری شود برای بعدهای زندگیش ....

کعبه از کرب بلا فیض دمادم دارد ... هستی از خون خدا قبله عالم دارد

کعبه را کرده سیه پوش .. غم ثارالله ... سالهاست که به بر جامعه ماتم دارد ...